2010

Alam ko na kung bakit ambaba ng grades ko.

Kasi tinatamad ako mag-aral.

As in sa halip na magenrol kaninang umaga, natulog na lang ako, at sa hapon na nagsimula magenrol.

As in sa halip na magmalling with barkada, nagkukulong lang ako sa kwarto, tulog, kasi tinatamad ako magkabarkada, o lumabas ng kwarto.

As in sa halip na maginternet, dahil sobrang tinatamad ako pumunta sa wi-fi hotspot 5 meters away sa kama ko, natututulog lang ako.

At nalaman ko na kung bakit ang tamad ko mag-aral.

Kasi di ako ginaganahan mag-aral.

At sa pamamagitan ng di-sinasadyang self-psychoanalysis, nalaman ko na kung bakit di ako ginaganahan magaral.

Hindi dahil sa laro.

Hindi dahil sa aking kama at ang malupit kong unan.

Hindi dahil sa pag-ibig.

Hindi dahil sa subjects ko.

Ang katamaran ko ay dahil sa isang boses. Sa tingin ko kay Jopet ito, pero pwede rin na kay Lappay o kay Dan.

Siloa ang mga roommate ko noong first year. Masipag ako dati mag-aral, pero sadyang mahina lang ako sa sets nung Math 1. Kaya bagsakin ako noon.

May nagsabi "Grabe Trex, ikaw ang pinaka-nagaaral sa atin, tapos ikaw pa ang may pinakamababang grade."

Ouch.

Magmula noon, tinignan ko kung ano ang epekto sa grado ko kung hindi ako nag-aral. Pumapasa, bumabagsak, ok lang lahat; nakagraduate naman akong Pisay di ba?

Pero mababa ang grado ko ngayon. Inaasahan ko ito kasi di ako nagaaral masyado.

Kaso nga lang mapipilitan ako magbago. Dahil sa inyo.

Oo, kayo, mga kabatch ko sa Pisay. Bakit kayo nagpababa ng grado?

May sinabi sa akin ang ina ko na trend sa atin: na sa 2nd year bababa mga grado natin.

Mayabang ako. Weirdo ako. Basta, iba ako dahil alam ko walang gusto maging katulad ko.

At iniingatan ko ang identity ko ng pagiging di-katulatularan.

At ang pagbaba ng grado ko ay katulad nang sa iyo. Ang pagtulad sa inyo ay magpapamukha sa akin na tinutularan o gumagaya. At hindi pagiingat sa katangian kong pagiging katangi-tangi iyon.

Kaya, dahil bumaba ang grado ninyo, nabulabog ang pagkatao ko. Kailangan ko magbago, ulit, matapos ko akalain na sigurado na akong maging bum sa mundo ng mga taong nagsusumikap.

Bakit ninyo ito ginawa sa akin? Bakit kayo nagpakatamad? Wala man akong kinalaman sa pagiging tamad ninyo, pero isipin ninyo ang bayan na nagbababayad para sa pagaaral ninyo, ang magulang ninyo na nagsusumikap palakihin kayo nang may maipapasikat, ang lipunan na nangangailangan ng mga manggagamot, inhinyero, mga matatalinong katulad ninyo na inaasahan nilang handa magpaunlad sa buhay nila. Wala ba kayong awa? Wala ba kayong puso? At patay na si Roderick Paulate? Ah, hindi pa pala. Whew. Anong klaseng mga tao kayo?

Pero di ko kayo sinisisi. Nakakatamad nga naman ang sem na ito.

Kaya dahil dito, susubukan ko magbago. Ulit. Magaayos ng grado. Magaaral. Di tatamarin. Para maiba. Para maging counterbalance ninyo. Mahirap, pero ito ang tungkulin ko bilang Trex, ang pagkatao ko bilang ang kabaliktaran ninyo. Kaya dapat di na ako tatamarin. At dahil alam ko na kung bakit ako tinamad (Jopet....), alam ko na kung paano ito kontrahin.

Gusto ko ng retrofitted light tank pagbababago. Kaya botohin nyo ako magtitino na ako. Bow.