Pagpugay sa Radyo

Minsan sa may Kalayaan/

I listen to the radio/

Kanina medyo nababato ako habang pinipilit ko mag-aral ng 122 lab. Pfft. Open videogame, close. Next videogame, close. Tingin Facebook, wala namang gagawin dun, close. Tingin sa aaralin, close. Parang...bleh lang ng araw na ito, yung mga tipong Sunday afternoons kung saan noon buong high school ko naka-bum lang ako sa dorm nakikinig ng radyo.

Tama, makinig kaya ako ng radyo. Mga kantang dekada nubenta sa aking tainga. Torpedo ng Eraserheads. LoveRadio-format commercial. Tuwing Umuulan at Kapiling Ka ng Eraserheads. Maniwala Ka Sana ng PNE. Senti ng Yano. Kay Sarap, pero hindi The Boss yung kumanta. Natutuwa naman ako.

Kakaiba, ano? Kahit na halos lahat ng pinapatugtog sa radyo tuwing Linggo ng hapon nai-download ko na, kahit na karamihan ng pinapatugtog nila gabi-gabi nasa laptop ko na, kahit na ang buong discography na ang i-torrent ko, medyo iba pa rin ang radyo de hamak. Ibang-iba ang radyo talaga.

Tunay, pagpasok sa klase Kylie Minogue discography pinapakinggan ko, paglaro ng DotA mga early 2000's RnB at mga current 'party music' pinapakinggan ko, sa pag-aaral nakaloop lahat ng kanta ko. Pero iba eh, iba dapat ang mga pinapakinggan sa mga ganitong oras. Tipong hindi ala-Love Radio na chopsuey mula dekada sisenta hanggang 010's. Puro lang, purong nineties. Katulad ng pinapakinggan ko magmula kabataan. Katulad ng, er, Love Radio din, pero sa Linggo lang nang hapon. At minsan talaga, kahit gaano idiin ang ibang mga kanta ng ibang kapanahunan 50's o 70's o 2k's, kahit ibang genre ng New Wave o Techno o Grunge, iba pa rin ang OPM ng kabataan natin.

Oo, mas magaling man Beatles, mas nakakagising man Aerosmith, mas tumatatak man sa isip ang China Crisis, lahat na kumpara sa OPM ng dekada nubenta, iba pa rin ang 90's. Iyon ang panahon ng kabataan natin, iyon ay...kumbaga atin din, minsan sa buhay natin. Para siyang teks, o Chinese garter, o siguro Playstation para sa ating mga mas mapalad na kaedad. Para siyang yung bahay na kinalakihan natin, o siguro kinalakihang bayan para sa mga nagmigrate na. Parang patikim ng kabataan ang mga kantang ito, at ang dating ng pakikinig nito mula sa radyo ay iba pa rin talaga kaysa pa pagbukas nito sa Winamp.

Alas-sais na ng hapon. Sayang ang radio soundtrip na ito ay matatapos sa loob ng isang oras. Salamat, salamat radyo.

Sayang lang din na sa loob ng ilang taon mapapakinggan ko na lang ang 90's OPM sa Linggo ng umaga, naka-chopsuey kasama ng Beatles, Bee Gees, walang-kamatayang Air Supply, at siguro Spice Girls at David Guetta at 2NE1 at Sam Milby at Cueshe.

Kung iisipin, may makikinig pa kaya sa mga kanta ng panahon natin kapag 2050 na? Heh, may nakakakilala ba sa atin kung sino si Celeste Legaspi, na kumanta ng Tuliro, o The Inkspots, na sikat na sikat noong 40's? Magugustuhan kaya ng mga apo natin ang mga kanta natin? Kanta ng mga lolo at lola natin?

Sino sila

Naisipan ko lang, sa atin may lobbyists per department. DOH, DepEd, DPWH, DPWS. Meron din sigurado sa Office of the President, bawat kongresista, senador, alcalde mayor, gubernadorcillo, barangay tanod.

Kaya siguro bumabangon ang masang kabataan ng UP, para ipakita kung ano ang tama, at kung ano ang dapat gawin. Pero may lobbyists din yata ang mga tibak organizations ng UP. Yung tipong mga Piston, ilang mga magsasaka, at mga anu-anong mga grupo.

Di kaya na kung gaano kadali i-sway ng lobbyists ang opinyon ng mga public officials natin, mas madali pa pakembotin sa kamay ng mga lobbyista ang pinagsanib na hangarin ng kabataang katibakan? Na kung gaano kadali mapag-paniwala ang mga pinuno natin, mas lalo pang utu-uto ang mga tibak natin ngayon?

Asteeg.

Ark Raleigh

Andito ako ngayon sa school, dala ang lahat ng kailangan ko para mag-aral, pero somehow parang nakakahiya mag-aral.

Yeahp, ang nerd naman tignan na nag-aaral ako dito, sa IB, kung hindi rin naman mataas grades ko. Edi nagmumukhang bobong trying hard lang ako mag-stay on lang dito. Unworthy dito sa UP, sa school ng mga talagang high-caliber people sa utak. Na andito lang ako kasi nataon na may sipag ako. Which may be true, di naman talaga ganun kalakas utak ko, at most likely andito ako kasi somehow nakakahabol ako sa lessons.

Pero still, ang pangit naman na makita mo yung taong kay-sipag mag-aral, tapos bano lang grades. Ano yun, mentally unworthy lang ako dito, tapos dinadaan ko na lang sa sipag? Sa some sort of maturity?

So yun, ok na, maglalaro na lang ako, dahil weird talaga ang utak na ito,

ooh

ba't parang andaming problema sa mundo? kay-bata pa lang natin haggardo versoza na agad? anong meron?

syempre, alam natin na paglaki natin hindi tayo makakaramdam ng kaluwagang tunay, ng kaginhawaang tatagal, ng talagang pahinga, hanggat sa kamatayan natin. at kahit na namatay tayo alam natin din na andami nating sinusuliranin kahit mamatay, tulad ng halaga ng kabaong at kung natapos mo nang lakarin ang death certificate mo. o na kung naiayos mo ang birth certificate mo in the first place; ayaw mong mamatay nang mali ang kasarian [sex] sa death certificate mo di ba?

bale, bakit pa ba tayo nagsisipag, gumagalaw, gumagawa, umaandar? kasi bored tayo na parang "Ay, buhay na naman ako. O sige na nga...", ganun ba yun? bakit parang laging nakakatamad gawin ang mga bagay-bagay? bakit parang walang patutunguhan din lang naman lahat niyon kasi alam natin na gugunaw din ang kalawakan.

alam mo kung bakit?

Sapagkat lilipas ang mundo at ang kalangitan, lahat ay mawawasak, mapapalitan. Yun, doon, doon tayo tutungo buhay man o patay. Pa-gawa na ang bagong kalawakang ito, at nakikipag-chummy ang gumawa nito magmula sa simula, dahil Siya din gumawa nito pero nasira lang natin. Oops. Pero di bale, chill naman Siya; may tampo pa rin siyempre, pero gusto pa rin Niya makipagbati at samahan tayo sa bagong-gawang mundo Niya. may invitation pa nga lahat tayo; ang sa atin lang ay tanggapin natin ang invitation na ito.

Happy ending pa rin naman pala ang lahat nito ano...